Karya: Aridho (Siswa SMP Negeri 2 Toboali)
Dulok e di Pulau Bangka, di Kabupaten Bangka Selatan, tepat e di Kampong Pergem, ade hikok berik name e Acu. Acu ne anak tunggal. Nue nakal e berik ne. Teroh to die ne nue dimanjak oleh urang tue e. Nah, Acu ne maju maen ke umah Abok e. Mesegeh Abok e ne maju ngumpol barang zaman dulok e. Jadi, ingen Acu ne men ke umah Abok e.
Sore to, Acu langok di umah e hendirek, segeh Ayah ken Emak e subuh-subuh la di hawa karne nek panen. Dak lame to, gi lah Acu ke umah Abok e yang dakde jaoh dari umah e. Gi lah die hendirek bejalan kaki. Pas lah hampai, die ningok Abok e agik dudok di adep umah e. Ketingok kupi ken pigoh goreng kanti bekelakar e.
“Booookkkk!” tugak Acu.
“Neh, ngape berik ne agik pagi lah ke umah Abok? Ka dibejik Emak ka, ken?” tanyak Abok.
“Dakde, wah, Bok ! Emak ken Ayah lah gi ke hawa. Dak kawa ku nye hendirek di umah,” kate Acu.
“Woo, ken! Masoklah ke umah. Maenlah hane,” kate Abok.
“Ku maen bai, og, hemue yang di umah Abok?” tanyak Acu.
“Jadi bai, tapi tungket seruak abok yang Abok tarok di dindeng deket bilek dalem kamar Abok to, jangan ka maen og,” kate Abok.
“Ngape nian e ku dak jadi maen tungket to?” tanyak Acu pulik.
“Tungket to tungket wasiat, jangan dipigep. Ka nengerlah omongan Abok ne. Men ka nggak nenger, ka lah kelak nangeh ningok Abok dak de agik,” kate Abok.
“Aokla pun,” bales Acu.
Acu masoklah ke umah Abok. Abok agik ngelanjot bekelakar ken kanti e di teras adep umah e. Dakde hapelah di umah Abok, anak-anak e lah umah hendirek bai, cucuk e uge hanye Aculah yang nue ke umah e. Ninek Acu uge lah ninggal. Jadi Acu hendirek uge di umah e. Kadang e anak mantu e adelah ke umah Abok nganter laok tok Abok.
Teroh to Acu langsong maen di dalem kamar Abok. Lumpat kehane kehini bekelileng dalem umah to. Ingen nian Acu maen dalem umah Abok e, segeh banyak pegegen zaman dulok e yang ade di umah Abok. Abok ne uge temasok urang hobi ngumpol barang lame.
Lah leteh gegen, barenglah Acu ne. Rase nek lah die ningok tungket Abok yang dipajang e di dindeng deket bilek kamar e Abok.
“Bagoh dak og tungket Abok ne. Ngape nian e Abok dakde nyuroh ku maen e? Sebagoh ape nian tungket Abok tu ape macem tungket biaselah. Abok tadik pasti Cuman nakot-nakotku bai,” kate Acu.
Nue penasaran e Acu dengan tungket Abok. Die dakde nenger ape yeng dipada Abok tadik. Renyek Acu ningok tungket yang ade dalem kamar Abok, tapi die ni agik ragu, takot ketempen Abok e. Ujong-ujong e die berani la gi ke bilek Abok e. Pah die lah masok ke bilek Abok, die ningok tungket seruak to nue bagoh e. Ingen Acu hudeh ningok tungket to. Nek dipigep e lah tungket to, tapi die ade tekenang cakap Abok tadi. Agak lame die miker. Teroh to die lah ingen nian nek migep tungket to, dipigep e lah tungket to. Pah dipigep Acu, tungket to berubah jadi Jin. Besak item Jin to. Kehaben Acu ningok e, langsong tebareng die e. Jin to ketabe ingen ningok Acu lah yang ngebebas die dari dalem tungket seruak tadik.
Abok yeng nenger bunyi ketabe, langsong belari ngelepeh pigoh gureng yang baru hetengah digiget e. Pah Abok masok ke kamar e, lah ye nian Acu dakde nenger ape yang dipada e.
“Nah, ka neh ! Ni lah akibat e dakde nenger cakap Abok tadik. Lah dipada jangan dipigep, agiklah nek migep e, nyesal ka,” kate Abok bejik.
“Maaf, Bok. Aku dak taken men di tungket to ade Jin e, ku cuman nek migep e bai karne bagoh tungket e,” kate Acu.
“Ngape Jin ne dikurong Abok e Abok dulok, karne Jin neh muet haro urang sekampong ne. Die nganggu berik kecet tiap malam ari ken maleng barang urang kampung ne. Untong bai Abok e Abok dulok ade ilmu pacak ngurong Jin ne di dalem tungkat seruak to. Kate e dulok, tungket to jangan hampai dipigep cucuk ka kelak e. Nah kini e dipigep nian ole cucuk e Abok,” kate Abok.
“La jadilah banyak uge cakap ka ne, ka to lah tue. Ku besyukur ade cucuk ka yang ngebebasku kini e,” kate Jin Item to.
“Jin, ka kumasok pulik dalem tungket to, segeh kampong ni lah amanlah dakde ka,” kate Abok.
“Cubelah men ka taken,” kate Jin.
Abok ken Jin begasak hampai keluar umah. Jin ken Abok hame-hame kuat e hampai angen kenceng betiup. Urang sekampung to keluer bai kehaben uge ningok Abok ken Jin to. Abok inget pesen Abok e dulok e, men Jin to keluer pulik, dilimpar bai ken sahang. Kelak die tebakar teroh masok ke tungket pulik.
Belarilah Abok ke dapuk, ngambek sahang yang nek dijemor dalem tampah. Jin yang ngikot Abok dari belakang langsong dilimper Abok pakai sahang. Jin yang tekenek sahang nue nyurak karne badan e tebakar angus masuk pulik ke tungket Abok. Abok langsong tebareng sambil migep tungket seruak e. Abok yang lah tue maken haro benyabeh. Acu langsong belari nangeh ningok Abok e.
“Bok…oh…Bok! Bangon, Bok. Ku kini nggak lagi dakde nenger cakap Abok. Karne ku lah Abok jadi macem ni,” kate Acu hambil nangeh.
“Cu, kini nengerlah ape yang dipada urang tue. Kelak ka nyesel men dakde nenger,” kate Abok maken dak kedenger huaro e.
Dak lame Abok mada Acu to, Abok lah dak benyawe agik. Hemenjak kejadian to, tungket seruak Abok dakde hapelah yang berani migep e. Agiklah ade di dapuk umah Abok to lah. (BP)*
